Arina Prins gaat maandelijks een column schrijven. Vandaag de aftrap...

18-10-2017 08:55

Weekendje Bremen  (Column Arina Prins)

 

Afgelopen weekend bezocht ik Bremen. Even lekker de boel de boel laten, even niks moeten.

We hadden een hotel geboekt achter het hoofdstation van Bremen. Daar aangekomen bleek er een volksfeest in Bremen te zijn. Tegenover het hotel stond een gigantisch grote kermis opgebouwd en een grote feesttent.

 

We liepen richting het centrum van Bremen. De weergoden gaven ons een heerlijk najaarszonnetje. Ideaal weer om op het terras te zitten. We besloten dat te gaan doen op de boulevard aan de Weser. De boulevard is rijk aan cafeetjes en restaurants. Tijdens onze wandeltocht viel het mij op dat er in Bremen veel daklozen zijn. Gehuld in vuile kleding, hun bezit weggestopt in een vuilniszak, hun gezicht verweerd. Soms zijn ze alleen, soms met meerderen. Allen een kartonnen beker, wachtend op kleingeld. Verder om ons heen blije mensen, het is immers feest in Bremen. Het contrast op dagen als deze zijn tekenend.

We nemen een tussenstop in de Bremer Ratskeller, ik kom daar graag. Ik kan daar uren zitten met een wijntje en de sfeer die het uitademt in me opnemen. Elke keer weer vind ik de immens grote wijnvaten een blikvanger. Imposant! Al jaren vraag ik mij af of er nog echt wijn in zit, hebt het echter nooit iemand gevraagd.

Na een poosje vervolgen wij onze weg richting de boulevard. Ik geniet volop van het weer en de mooie gebouwen, gehuld in bladgoud en goudverf. Het is fijn om weer eens in Bremen te zijn.

Na het lekker te hebben gegeten op het terras bij een restaurant aan de boulevard besluiten we terug te gaan naar het hotel. Halverwege de terugreis wil ik toch nog wel even graag over de grote kermis gaan. Met als hoogtepunt letterlijk en figuurlijk een tripje in het zestig meter hoge reuzenrad. Wat een view!

 

De volgende dag ontwaakt Bremen al vroeg, het feestgedruis begon ’s ochtends al weer. Na het ontbijt gaan we nog even weer het centrum van Bremen in. Op zoek naar een gezellig terras voor een kop koffie. Het weer is echt een cadeautje, zo halverwege oktober.

In mijn ooghoek zie ik een bordje: Weserstadion 2,7 km en zie ik supporters van Werder Bremen en Borussia Mönchengladbach.

 

Mijn gedachten dwalen af naar 1994. Als jong meisje ging ik samen met mijn vader, broer en oom naar Werder Bremen – Feyenoord. Een Europacup 2 wedstrijd. Mijn vader had kaarten geregeld via een bekende in Bremen. Er was afgesproken dat we hem zouden treffen op het hoofdstation van Bremen. Op de snelweg werden we aangehouden. Of we hooligans waren?! Een vriendelijk ogende Duitse agente zag in ons geen hooligans en dus konden we onze weg vervolgen. Op dat moment hadden we nog geen idee wat er aan de hand was. Aangekomen bij het hoofdstation ziet het er zwart van Duitse ME. Aanhangers van Feyenoord werden massaal in de boeien geslagen, ze hadden de trein naar Bremen compleet gesloopt.

Eenmaal in het stadion was ik onder de indruk. Niet eerder was ik in een stadion geweest van dat formaat. Mijn grootste stadion was het Oosterpark. We zaten tussen Duitsers en ik vroeg me af of we wel konden applaudisseren wanneer Feyenoord zou scoren. De wedstrijd begin en in de beginfase staat Werder al met 1-0 voor. Even later scoort Henrik Larsson de 1-1 en wij juichen, samen met 6000 feyenoord supporters aan de andere kant van het stadion en een handje vol andere Nederlandse supporters op onze tribune. In totaal juichen we 4x luid. Eindstand 3-4. Wat een knotsgekke wedstrijd was dat. Wat een elftal had Feyenoord toen. Van Hanegem coach, De wolf aanvoerder, De Goey in de goal, Witschge, Taument, Blinker en Trustfull zijn namen die me zo even te binnen schieten. Man off the match met drie goals was Henrik Larsson. Een herinnering om nooit te vergeten.

Bij thuiskomst even gekeken hoe Werder tegen Borussia had gespeeld. Deze keer verloor Werder met 2-0.